Haar graf
Bijna vijf maanden na het overlijden van ons mam sta ik aan haar graf. Kijk naar haar naam en haar data, uitgehouwen in steen, voor eeuwig geschreven.
In januari hebben mijn vader, broer en ik dit graf zorgvuldig uitgezocht. De plek, aan de rand van het kerkhof van haar geboorteplaats, met uitzicht op de velden, door veel bomen omzoomd. En een steen uit de Himalaya, dat riep iets wijds op, iets van reizen. Nu is het graf eindelijk geplaatst en sta ik er wat verdwaasd naar te kijken. Niets wijds, niets van onderweg zijn. Het graf is koel en strak en onpersoonlijk als een splinternieuwe badkamer.
Mijn vader heeft begonia’s geplant in de open ruimte en er staan wat bloemstukjes op, van tantes vermoed ik. Waar ben je mama? Ik stel de vraag hardop. Niet hier, zeker niet hier, hoor ik terugfluisteren. Al liggen je botten in deze aarde, waar ik zowat met mijn voeten bovenop sta. Hier ben je niet mama.
Ik heb tranen in mijn ogen. Ik voel je verdriet met je mee. sterkte lieverd. xx
Dank je wel voor je lieve reactie…tot gauw. Liefs
Afgelopen week het mooie boekje van Ans Markus gekocht:
“De pijn van oud”.De inhoud is voor ons(3 zusjes) zó
herkenbaar. Onze mama is 92 jaar en is nu aan het einde
van haar leven. Binnenkort staan wij ook aan haar graf.
Catalina probeer je moeder te herinneren in haar goede
tijd vol liefde voor het gezin. Sterkte. Iet
Mevrouw, ik ken jou niet en ik zie jou niet, maar ik voel me zo verbonden met jou door dit alles te lezen… De tranen rolden over mijn wangen.
Wat kan jij mooi schrijven en je gevoelens verwoorden, waarschijnlijk jouw redding tijdens deze moeilijke dagen, weken, maanden, jaren,…
Alleszins je zit in mijn hart!
Gudrun (ook een Alzheimerdochter met veel vraagtekens,zeker nu ik pas opnieuw mama werd…)
Beste Gudrun,
Hartelijk dank voor je reactie. Het doet me goed dat ik door mijn ervaringen ook anderen kan bereiken. Delen (al is het dan virtueel) is essentieel. Ik wens je veel sterkte als dochter en veel geluk als moeder!