De tuin: in memoriam
Zondag was de verjaardag van ons mam. 75 zou ze zijn geworden. We wilden samen zijn en iets doen in haar geest. Ons pap zei: “de tuin”. Een stralende dag. Een goed idee. De tuin was een lust voor ons mam. En ze heeft er een prachtig stuk werk mee achter gelaten. Een grote diepe tuin met veel bomen en bloemen en struiken en gras en altijd bloeit er wel iets. De voortuin was vroeger een geurende pracht van rozen, lelietjes van dalen, hyacinthen, heide en berken, maar nu verwaarloosd, de opknapbeurt ruim voorbij geschoten. Wij hebben de schop er in gezet. Gespit en gegraven voor een nieuw begin. Grint of kiezels zeggen de zussen van ons pap. Nee, zegt hij. Dat nooit, dat zou zij vreselijk hebben gevonden. Meer dan ik vaak in de gaten heb leeft en besluit ons pap nog steeds in haar geest.
Ons mam zou het ook een fijne verjaardag hebben gevonden: iedereen in harmonie bij elkaar. De tuin als middelpunt.
