Abstinerend beleid
Ons mam heeft in het weekend haar heup gebroken. Het is allemaal erg vaag hoe het precies is gebeurd en dat maakt de communicatie tussen het verpleeghuis en ons als familie er niet beter op. Ons mam is onderzocht door een weekendarts en die heeft ons geadviseerd ons mam niet “in te sturen” naar het ziekenhuis omdat ons mam, zoals zij beschreef, een zwaar demente en broze vrouw is die aan het eind van haar leven is. Ook legde zij ons uit dat een operatie geen garantie is voor een betere prognose omdat factoren als genezing en reactie op narcose etc niet te voorspellen zijn. Wij hebben deze situatie hypothetisch al vaker besproken als familie en stemden in met de arts: we kiezen voor pijnbestrijding dmv morfine en accepteren de gevolgen die dit heeft, zoals versnelde achteruitgang en overlijden.
Vanmorgen hebben wij een gesprek gehad met de verpleeghuisarts (de vaste arts van ons mam), een jonge man die duidelijk andere standpunten inneemt dan wij. Hij is, ondanks wat hij dagelijks om zich heen ziet, een voorstander van verlengen van het leven en dus ook in ieder geval het laten maken van rontgenfoto’s en eventueel een operatie. Hij sluit niet uit dat zij na een operatie toch nog verrassend lang mee zal kunnen. Ik geloof bijna mijn oren niet maar ik respecteer zijn standpunt zolang hij dat van ons ook respecteert.
Abstinerend beleid wordt afgesproken, in volledig overleg met de familie, om zinloos en uitzichtloos lijden te voorkomen. Daarbij wordt voedsel en drinken aangeboden, maar niet door middel van kunstgrepen opgedrongen en wordt van medische behandeling afgezien met uitzondering van al die handelingen die nodig zijn om pijn en angst te bestrijden en het comfort van ons mam te verhogen.
Nu is het dus afwachten hoe het gaat met ons mam. En met haar verzorgers. Wordt er werkelijk goed verzorgd volgens deze afspraak? Want een absitinerend beleid is interpretabel en een rekbaar begrip. De komende dagen zal dat moeten uitwijzen.
Ik schrijf misschien erg informatief en zakelijk. Dat neemt niet weg dat iedere keer als ik bij ons mam ben ik huil. Omdat zij een klein vogeltje is, in haar grote bed, en helemaal niet meer werkelijk leeft. Ik huil omdat ik haar gun dat zij snel en vredig sterft.
Lieve Helen,
Ik lees je bericht en schrik er erg van. Ik wens jullie ontzettend veel sterkte en kracht om hier mee om te kunnen gaan. Liefs, Herma
Lieve Helen en andere familieleden,
wat verschrikkelijk om te horen. Ik leef met je mee.
Sterkte en heel veel liefs.
Peer v.d. Boogaart
Lieve Helen,
Ik denk aan jullie!
Veel liefs
Rianne
Dag Helen,
Je verwoord je gevoelens koel en zakelijk, zoals je zelf ook ergens opmerkt. Toch is “tussen de regels door” duidelijk de emotie te lezen die een en ander bij je teweeg brengt.
Je hebt een erg mooi “document” gemaakt van je contacten met en de gevoelens voor ons mam.
De gebeurtenissen van de afgelopen week zijn natuurlijk verschrikkelijk en had niet mogen gebeuren. Maar wie weet, kijk je daar later nog eens anders op terug. Mogelijk verlies je ons mam daardoor wat sneller en eerder, maar was je haat niet al kwijt??
Graag wens ik je, en je familie, heel erg veel sterkte.
Ik denk aan je.
Kus,
firoozeh
Zelf ben ik werkzaam in de zorg en juist zijn familieleden tegen een abstinerend beleid omdat ze hun geliefde familielid juist ‘langer bij zich willen houden’. Dat is vaak, door mijn ogen als verpleegkundige, niet in het belang van de patient maar puur eigenbelang. Dus ik vind hhet bijzonder te lezen hoe jij steeds het belang van ‘jouw mam’ in beeld houdt. Veel lof daarom! Ik hoop met je mee dat zij rustig en snel mag sterven
Hallo Helen en familieleden
Ik vind het heel erg, dat kan echt niet zo, wij zijn allemaal mensen.
Ik wens jullie veel sterkte.
Liefs Natalie