Brieven uit het verleden

In mijn slaapkamer is het vochtig en op de muur in de kast is schimmel ontstaan. Ik ruim de kast leeg want daar moet wat mee gebeuren en ik stuit op een doos met brieven. Ik heb doordat ik veel heb gereisd veel brieven en kaarten ontvangen van vrienden, familie, kennissen. In de periode 1990-1996, het pre-email, pre-twitter, pre-sms tijdperk. Vol anticipatie haalde ik dan zo’n 1x per 6 weken de buit van brieven op bij een Poste Restante, van Santiago de Chile tot aan Lahore, Pakistan. Het waren, vreemd genoeg,  soms de hoogtepunten van de reizen.

De doos met brieven; heerlijk om zo’n vergeten schat tegen te komen. Sommige zijn aangetast door het vocht en schimmelen wat. Per persoon zijn ze zo’n beetje gebundeld, geen idee dat ik ooit zo geordend was, met een lint erom heen geknoopt. Het pakketje brieven van ons mam is net het stapeltje wat is aangetast door de schimmel. Spontaan begin ik te huilen. Ook hier al het verval, denk ik even pathetisch. Voorzichtig haal ik de brieven uit de enveloppen, en spreid ze uit voor de verwarming. De woorden staren me aan en ik begin ze allemaal te lezen. De lieve woorden van een gezonde moeder aan haar net volwassen dochter. Woorden van aanmoediging en steun, nu en dan een aanmaning tot voorzichtigheid, maar vooral zijn het woorden van haar dagelijksheid. Over de planten in de tuin, haar schilderijen, familieperikelen, de poes en de hond. Ik zie haar zitten, aan de tafel in de woonkamer op haar vaste plek, schrijvend aan mij, haar reizende dochter op avontuur. En al schrijvende verontschuldigde ze zich steeds voor het niet zo veel te melden hebben, terwijl ik haar brieven verslond, als een bewijs dat thuis bleef bestaan. Ook kwam zij er schrijvende aan mij achter dat zij dat eigenlijk ook wel wilde, dat reizen, iets van de wereld buiten Europa wilde zien. Het zaadje van avontuur, zo noemde ze het, ik was dat zaadje.

Het is misschien moeilijk uit te leggen hoe veel ik van haar houd als ik deze brieven lees. Het is al zo ontzettend lang geleden dat zij deze moeder was, en ik mis haar vreselijk, al ben ik tegelijkertijd dankbaar (kan geen ander woord vinden dat beter past…) dat zij was wie ze was, voor mij, lieve betrokken moeder die mij los moest laten en dat ook deed, zo goed als zij kon, en ik had daar toen helemaal geen oog voor. Nu zie en lees ik het allemaal, tussen de regels door, hoe dat voor haar moet zijn geweest, haar bezorgdheid en bewondering voor haar dochter in de onveilige maar prachtige wereld.

~ door catalina72 op 06/01/2010.