Ons mam en haar gezin

Ons mam zit afwisselend te slapen en te dagdromen (of te hallucineren maar dan op een zachte vredige manier) in haar stoel. Nu en dan is er ineens contact. Kijkt ze me recht aan en glimlacht. Of streelt mijn hand terug. Dan sluit ze weer haar ogen en maakt bewegingen met haar handen in de lucht, dirigerende voorzichtig dansende bwegingen. Mijn dochter geeft haar een grote babypop en dat is meteen haar baby. Die kust ze lief en voorzichtig in de hals. En die laat ze slapen op haar schouder.

Om haar leven draaglijk te maken krijgt zij behalve 25 mg morfine ook diclofenac en oxazepam. Soms is het door die medicijnen onduidelijk wie zij nog is. Hoe haar wezen daardoor wordt aangetast of bepaald. Ik weet ook dat het geen zin heeft om hier te veel over na te denken omdat ik heb gezien hoe veel pijn en ongemak zij heeft zonder deze middelen en de pijnbestrijding is nummer 1 op de prioriteitenlijst.

Ik vind het moeilijk vandaag. Om haar zo te zien. Ik voel me verdrietig.  Zeg dat ook tegen haar. Heb niet de positieve instelling die ik meestal wel heb. Misschien komt het door de beginnende kerstsfeer en de familieplannen die iedereen heeft voor de kerstdagen. Wij ook, ons pap en mijn broers met hun gezinnen en ik met het mijne. We komen bij elkaar en dat wordt vast gezellig. Maar niet met ons mam die juist altijd de spil van de gezelligheid en gastvrijheid was. Als gezin zijn we niet meer bij elkaar. Nooit meer.

Misschien moeten we dat maar wel eens doen. Ons schema  om bezoek aan ons mam zoveel mogelijk te spreiden loslaten, en met zijn allen tegelijk naar ons mam. Weer even samenzijn en dat dan ook kunnen delen: ons mam, en hoe verdrietig we daar allemaal om zijn.

~ door catalina72 op 11/12/2009.