25 jaar dienstjaren
Een van de verzorgsters van ons mam vierde gisteren haar 25 jarig jubileum. Ze is maar 1 of 2 jaar ouder dan ik, kwam al op haar 17e in dienst en nu 25 jaar later werkt ze er nog. Ze doet haar werk met veel toewijding en humor en ons mam mag haar erg graag. Ook Alzheimer-patienten zijn gevoelig voor oprechtheid. Ik kwam toevallig binnen wippen, ik wist niet dat het feest voor de verzorgster gaande was. Haar manager had haar gevraagd hoe ze haar jubileum wilde vieren en ze wist het meteen: met taartjes en likeurtjes tussen haar clienten, verder niks chique of opgedirkt. Wat een toewijding nog, na 25 jaren.
Ons mam zat tussen de 20 andere dementerenden, er was verder veel bezoek voor de jubilaris, er paste eigenlijk niemand meer bij. Ik heb een half uurtje naast ons mam gezeten en haar een taartje gevoerd. Ze was zo afwezig, het is duidelijk dat haar naar binnen gekeerde wereld steeds meer haar enige wereld aan het worden is. Soms lichten haar ogen op, door iets wat alleen zij ziet. Ze reageert nog maar sporadisch op de prikkels van de werkelijke wereld om haar heen. Ik merk dat ik het moeilijker vind om tijd met haar door te brengen, zeker met slecht weer. Dan zit ik er maar een beetje bij. Soms wiegen we dan samen met een pop of we vouwen wat met het tafelkleed. De laagste versnelling, die kan ik soms niet vinden, om de tijd met haar door te brengen.
Ons pap gaat nu iedere dag naar ons mam. Totale omslag dus. Het doet hem goed, al heeft hij verdriet om hoe zij nu is, hij voelt dat hij weer iets kan betekenen in haar wereld. Gisteren zei hij: “ik denk toch wel dat ze het fijn vindt als ik kom” en dan geef ik hem gelijk. Iemand zei tegen mij: “het is ook gewoon zijn taak om dat te doen”, maar dan rijzen er bij mij allerlei vraagtekens want is dat wel zo? Wie bepaalt dat? Ik weet dat ik mezelf hier mee tegenspreek want het half jaar dat hij haar niet bezocht vond ik dat ook zijn taak en was ik ontzettend boos en teleurgesteld dat hij zijn verantwoordelijkheid niet nam. Omdat ons pap nu dagelijks naar haar toe gaat en daarmee automatisch een vinger aan de pols houdt merk ik dat ik een stap terug doe.
Adelheid Roosen heeft een korte film gemaakt over haar moeder die ook aan de ziekte van Alzheimer leidt. De film heet ‘Mam’, of ik zag ook wel ‘Mum.’ Ik hoorde haar in een interview over haar veranderde relatie met haar moeder spreken. Van vasthouden aan allerlei opsmuk en regels tot aan het wegvallen van al die schillen, en voor Adelheid Roosen kwam nu pas de mogelijkheid echt contact en verbondenheid met haar moeder te voelen. Mooi vond ik dat, maar wel totaal anders dan hoe ik de ziekte van ons mam ervaar.
